Nasz 19-tygodniowy maluszek postanowił w niedzielę wieczorem się z nami przywitać. Wzruszyło nas to tym bardziej, że czekał spokojnie do chwili, gdy nasza rodzina będzie już w komplecie (Ania w niedzielę wróciła z tygodniowego odpoczynku w spokojnych, wiejskich okolicach). Wziął nas, cwaniaczek, z zaskoczenia. Podczas spokojnego relaksu przed telewizorem po prostu sprzedał pierwszego kopniaka swoimi kilkucentymetrowymi nóżkami. A potem tak się rozkokosił, że machał nóżkami jeszcze pół godziny.

Czując te delikatne, ale całkiem wyraźne kopniaki, po raz pierwszy poczułem bardzo silną więź z tym małym człowieczkiem rosnącym w brzuchu mamy. Do tej pory mogłem go tylko oglądać na zdjęciach usg.
Od niedzieli nawiązujemy ze sobą już prawdziwy kontakt :) Ja mu coś opowiem, on mi odkopie... Muszę przyznać, że całkiem fajnie się nam rozmawia...

Może to dziwne, ale prawie w ogóle nie czuję strachu przed ojcostwem. Prawie... (jasne, że pewne lęki mam, ale to temat na oddzielną dyskusję).
Myślę, że wiem, jak być dobrym ojcem i bardzo dobrze wiem, jakim chcę być ojcem dla moich dzieci (bo na jednym się raczej nie skończy :). Życie pokaże...
Być może spanikuję, gdy po raz pierwszy usłyszę jego płacz, ale ludzkość przetrwała nie takie kataklizmy :)))

Strasznie się cieszę, że z nami jesteś, maluszku* :)

-----------
*) - Pan doktor na usg dojrzał "armatkę", ale była tak mała, że jeszcze trudno wyrokować co do płci. Póki co proszę się więc jeszcze nie sugerować zaimkami w powyższym opisie sugerującymi płeć męską :)))

Luteczek